Jeroen Schenk: Van de dijk in Almere richting - Kona deel 2
TVA
04-11-2026
Belofte maakt schuld en Jeroen had ons beloofd om ook een verslag te maken van de uiteindelijke reis naar Kona.
Jeroen: "Het is uiteindelijk een heel verhaal geworden, iets langer dan ik vooraf had bedacht, maar ik vond het leuk om ook de aanloop, de gebeurtenissen in Hawaii en de wedstrijddag zelf vast te leggen. Ik hoop dat het voor de leden interessant is om te lezen".
Nou Jeroen, dat weten we wel zeker!!
-Redactie Trimail
Van de dijk in Almere naar Kona – deel 2
De laatste weken richting Kona. De basis voor de voorbereiding lag er, maar de laatste weken vroegen vooral om zorgvuldigheid. Lars Karmelk had als coach de regie over de trainingsopbouw en bepaalde hoe we de belasting richting Kona verder invulden. Het doel was niet om op het laatste moment nog grote stappen te zetten, maar om zo fit en gezond mogelijk aan de start te verschijnen.
Met het lopen speelden we bewust op safe. Na alle problemen met mijn onderstel was het belangrijk om geen onnodige risico’s meer te nemen. Ook Ilona speelde daarin een belangrijke rol. Ik ging regelmatig bij haar langs om de boel aan de praat te houden en ervoor te zorgen dat ik kon blijven trainen zonder dat kleine klachten opnieuw grote problemen zouden worden. Daarnaast bezocht ik regelmatig masseur Gerrit Jan Westenberg, om de spieren soepel te houden en het herstel te ondersteunen. Het was voortdurend zoeken naar de juiste balans: voldoende trainen om voorbereid aan de start te staan, maar tegelijkertijd goed luisteren naar het lichaam en voorkomen dat we te veel zouden vragen.
In de laatste weken liep ik nog twee keer 22 kilometer. Daarnaast kwam ik tijdens een combitraining uit op in totaal 24 kilometer lopen, verdeeld over vier blokken van 30 minuten lopen en 15 minuten fietsen. De intensiteit liep daarbij geleidelijk op, zowel bij het lopen als bij het fietsen.
Het was misschien niet de meest indrukwekkende loopvoorbereiding voor een Ironman, maar na alles wat er eerder was misgegaan, was het belangrijker om verantwoord aan de start te verschijnen dan om in de laatste weken nog extra kilometers te maken.
Eerst de hoogte, dan de hitte
Naast de gewone trainingen wilden we nog twee aanvullende trainingsprikkels inzetten: eerst hoogtetraining en daarna hittetraining. Beide met een heel ander doel.
Voor de hoogtetraining kon ik gebruikmaken van mijn AltiPower, een systeem dat inmiddels al zo’n twintig jaar bij mij thuis staat. Het is een compact apparaat waarmee je met behulp van een masker de omstandigheden van hoogte kunt nabootsen. Het systeem werkt door de uitgeademde lucht te behandelen en daaruit de koolstofdioxide (CO₂) te verwijderen. Hierdoor ontstaat lucht met een verlaagd zuurstofgehalte, die je vervolgens weer inademt. Op die manier kun je een hypoxische prikkel creëren die overeenkomt met een hoogte van ongeveer 6.000 meter. Dat is aanzienlijk hoger dan de hoogte waarop reguliere hoogtetraining doorgaans plaatsvindt. Door afwisselend periodes met deze zuurstofarme lucht en gewone lucht te ademen, wordt het lichaam in korte intervallen blootgesteld aan een lager zuurstofaanbod. Dit wordt intermittent hypoxic training genoemd: een vorm van hoogtetraining waarbij je de prikkel van een verblijf op hoogte nabootst, zonder daadwerkelijk op hoogte te zijn.

Na een blok training met de Altipower zou de aandacht verschuiven naar de hittevoorbereiding.
Die hittetraining had namelijk een heel ander doel. Waar de hoogtetraining vooral bedoeld was als aanvullende prikkel voor prestatieverbetering, wilden we het lichaam met de hittetraining beter voorbereiden op de omstandigheden in Kona. De combinatie van hoge temperaturen en een hoge luchtvochtigheid maakt het daar extra zwaar om warmte kwijt te raken. Gerichte hitteblootstelling kan het lichaam helpen zich aan zulke omstandigheden aan te passen, onder meer in de manier waarop het de lichaamstemperatuur reguleert en de bloedsomloop daarop afstemt.
De planning was mooi uitgedacht, maar de praktijkbleek toch anders uit te pakken. Na ongeveer een week trainen met de AltiPower werd ik begin september behoorlijk verkouden. Ik besloot de hypoxietraining voorlopig helemaal te stoppen. Mijn lichaam had het al zwaar genoeg met de reguliere trainingen en ik merkte dat mijn belastbaarheid op dat moment minder was. Nog een extra trainingsprikkel toevoegen leek me niet verstandig. Eerst maar eens goed herstellen.
De verkoudheid hield uiteindelijk ruim anderhalve week aan. Balen natuurlijk, want daarmee viel het geplande blok hoogtetraining grotendeels in het water. Maar het was niet anders. Eerst goed herstellen en daarna de focus op het laatste deel van de voorbereiding: de hittetraining.
De actieve hittetraining deed ik binnen op de Zwift-fiets. Alleen niet in mijn gebruikelijke fietskleding. Ik trok extra lagen aan en daaroverheen een verfpak van de Action om de warmteafgifte verder te beperken. Ik zag eruit als een Teletubbie op de fiets. Met de CORE-sensor hield ik mijn lichaamstemperatuur nauwlettend in de gaten. Het doel was om gecontroleerd in een temperatuurgebied van 38,5 tot maximaal 39,0 graden te trainen.

Daarbij ontdekte ik wel iets belangrijks. Bij een CORE-meting van 38,3 graden voelde ik me al behoorlijk ellendig. Dat vond ik opvallend, omdat ik me op basis van die meting nog niet aan de bovengrens van het beoogde temperatuurgebied bevond. Voor de zekerheid besloot ik daarom ook met een gewone thermometer te meten. Die gaf op datzelfde moment 38,8 graden aan. Bij de daaropvolgende sessies heb ik de metingen nog een paar keer met elkaar vergeleken. Daaruit bleek dat de CORE-sensor bij mij de lichaamstemperatuur aan de lage kant inschatte. Een belangrijke les: zo'n sensor is een handig hulpmiddel, maar uiteindelijk moet je ook goed naar je eigen lichaam blijven luisteren.

En eerlijk gezegd: het waren bepaald geen favoriete trainingen. Vooral in het begin was het behoorlijk afzien. Na een aantal sessies werd het gelukkig wat minder zwaar. Het lichaam begon zich aan te passen.
Naast de actieve hittetraining gebruikte ik ook passieve warmteprikkels. Na een reguliere training ging ik bijvoorbeeld direct de sauna in of nam ik een heet bad. Zo probeerden we op verschillende manieren de warmteadaptatie te stimuleren, zonder dat iedere keer een extra zware fietstraining nodig was.
De laatste voorbereidingen
De laatste dagen voor vertrek stonden vooral in het teken van de laatste voorbereidingen. Beetje bij beetje werden de koffers ingepakt en de laatste praktische zaken geregeld. Ook mijn Vanquish bracht ik nog even langs bij Vico voor een laatste controle. Vico bouwt de Vanquish-fietsen voor Jeroen van Geelen van TriPro en heeft ook mijn fiets destijds opgebouwd. Hij kent de fiets dus door en door en weet precies waar hij op moet letten. Een prettig idee voordat je met je materiaal naar de andere kant van de wereld vertrekt.
Een ander onderdeel waar ik vooraf goed over moest nadenken, was de sportvoeding. Ik maak mijn eigen gelvoeding en wilde dat op Hawaï ook blijven doen. Met een gemiddelde trainingsomvang van zo'n 15 tot 18 uur per week en tijdens een aantal trainingen een koolhydraatinname van 100 tot 120 gram per uur, kunnen de kosten behoorlijk oplopen als je daarvoor uitsluitend de reguliere sportvoedingsmerken gebruikt. Ongeveer een jaar geleden zijn Daan en ik daarom begonnen met het zelf maken van onze sportvoeding.
Bij de samenstelling van mijn voedingsstrategie heb ik me onder andere laten inspireren door de uitleg van Precision Fuel & Hydration over het zogenoemde decoupling van voeding en hydratatie. Kort gezegd betekent dit dat je de inname van koolhydraten loskoppelt van je vocht- en elektrolyteninname. Je hoeft dus niet al je koolhydraten via een sportdrank binnen te krijgen, maar kunt beide afzonderlijk afstemmen op wat je lichaam op dat moment nodig heeft. Dat is vooral in warme omstandigheden belangrijk. In Kona verlies je door de hitte en de hoge luchtvochtigheid veel vocht. Als je koolhydraten in je bidons hebt gemengd, betekent meer drinken automatisch ook dat je meer koolhydraten binnenkrijgt. En dat terwijl je maag en darmen daar niet altijd op zitten te wachten. Een mooi voorbeeld daarvan was Sam Long. In zijn YouTube-terugblik op zijn Ironman in Kona vertelde hij dat hij op de fiets door de enorme dorst zijn bidons veel sneller had leeggedronken dan gepland. Het probleem was dat al zijn koolhydraten in die bidons zaten. Daarmee kreeg hij dus ook in korte tijd veel meer koolhydraten binnen dan de bedoeling was. Bij de start van het lopen kon hij daardoor aanvankelijk geen voeding meer verdragen. Hij noemde dit zelf een belangrijk verbeterpunt voor een volgende race.
Precies dat wilde ik voorkomen. Door voeding en hydratatie los te koppelen, kon ik mijn koolhydraatinname nauwkeurig doseren met mijn eigen gels en daarnaast mijn vocht- en natriuminname regelen via mijn bidons. Zeker met de omstandigheden die ons in Kona te wachten stonden, vond ik dat een belangrijk uitgangspunt voor mijn voedingsstrategie.
Voor Kona had ik mijn voedingsstrategie inmiddels helemaal uitgedacht en wist ik precies hoeveel ingrediënten ik nodig zou hebben. Dat betekende wel dat de ingrediënten vanuit Nederland mee moesten: maltodextrine, fructose, pectine, citroenzuur en calciumlactaat. Alles bij elkaar bijna vier kilo wit poeder! Dat moest verdeeld over de koffers mee naar Hawaï. Ik vroeg me toch even af wat de Amerikaanse douane daarvan zou vinden.
Ook het inpakken van de fietskoffers was nog een aardige puzzel. Via Bagbuddy.nl hadden we een fietskoffer gehuurd en online nog een tweede aangeschaft. Bagbuddy bleek niet alleen scherpe prijzen te hanteren voor de huur, maar leverde ook nog eens uitstekende service. Hoewel ik in 2009 al eens eerder mijn fiets had meegenomen op reis, was het toch weer even uitzoeken hoe alles het beste in de koffers paste. Gelukkig kon ik dat samen met Daan doen. Hij nam zijn eigen fiets ook mee. Voor hem natuurlijk een mooie kans om op het eiland te fietsen en voor mij extra gezellig om daar samen met hem op pad te kunnen.

Op weg naar Hawaï
Voor de eerste week hadden we op aanraden van Krista een appartement geboekt bij Kanaloa in Keauhou, iets ten zuiden van Kailua-Kona. Een mooie plek om rustig te acclimatiseren en de eerste dagen op het eiland door te brengen. Daarna zouden we verhuizen naar een appartement aan Alii Drive, dichter bij de pier en het wedstrijdgebied. Na de Ironman volgden nog een paar dagen in Waikoloa. Zo hadden we onze reis bewust opgebouwd: eerst rustig landen, daarna dichter bij de wedstrijd verblijven en tot slot nog een paar dagen ontspannen genieten van het eiland.


De eerste dagen op Big Island stonden vooral in het teken van wennen aan het tijdsverschil en acclimatiseren. Naast de trainingen was er natuurlijk ook ruimte voor vakantieactiviteiten. We verkenden het eiland, genoten van de omgeving en probeerden ondertussen alvast een beetje in het ritme van Hawaii te komen.
Op zaterdag 3 oktober stond de Ironman Fun Run op het programma. Lilian deed mee aan dit laagdrempelige evenement, terwijl Daan, Mik en ik langs de kant stonden om haar aan te moedigen. Een leuke manier om alvast iets van de Ironman-sfeer mee te krijgen.

Ik had de Vanquish in de auto meegenomen, want direct na de Fun Run stond mijn laatste lange fietstraining gepland: vier uur op de fiets. Alleen voelde ik me die ochtend al niet helemaal fit. Ik had wat rillingen en een vreemd gevoel in mijn keel. Tijdens het fietsen bleek al snel dat er iets niet klopte. Mijn hartslag was veel hoger dan normaal en de training ging voor geen meter. Ik heb hem wel afgemaakt, maar het was bepaald geen training waar ik vertrouwen uit kon putten. Eerder het tegenovergestelde.
De volgende dag werd ik verkouden. Toch stond ook mijn laatste langere duurloop nog op het programma: anderhalf uur. Die ging eigenlijk nog redelijk, maar in de nacht daarna ging het snel bergafwaarts. Ik werd steeds beroerder en stond de volgende ochtend op met koorts, flinke hoofdpijn en een enorme druk op mijn holtes.
Met de Ironman nog maar vijf dagen voor de boeg wilden we geen enkel risico nemen. We namen contact op met de reisverzekeraar en besloten een arts te raadplegen. Zo kwamen we terecht bij het Kona Urgent Medical Center.

COVID, vijf dagen voor de start
Na een uitgebreide online intake en een korte wachttijd werd ik onderzocht. De arts begreep goed dat we snel duidelijkheid wilden. Met de Ironman van zaterdag in het vooruitzicht was het belangrijk om te weten wat er aan de hand was. Hij noemde drie mogelijke oorzaken: influenza, COVID of een andere virusinfectie. Er werd een neusswab afgenomen en ongeveer een uur later kwam het antwoord waar we eigenlijk niet op hoopten: ik had COVID.
De arts vertelde over Paxlovid, een antiviraal medicijn dat de kans op een ernstig verloop van COVID kan verkleinen. Het wordt normaal gesproken vooral voorgeschreven aan mensen die vanwege hun leeftijd, een verminderde afweer of andere gezondheidsproblemen een verhoogd risico lopen op ernstige complicaties. In mijn geval was daar niet direct sprake van. Maar met de Ironman, waarvoor ik maanden had getraind en die over vijf dagen op het programma stond, wilde de arts geen enkel risico nemen. Hij besloot daarom het medicijn ook aan mij voor te schrijven, in de hoop het herstel te ondersteunen en de kans op complicaties te verkleinen.
Op advies van de arts ging ik vervolgens in isolatie. Mondkapje op, zoveel mogelijk afstand houden en vooral rust nemen. Lilian ging ondertussen met Daan en Mik naar de apotheek om het medicijn op te halen. Zij konden daarna gelukkig nog even naar het zwembad, terwijl ik noodgedwongen in bed bleef.
Aan het einde van de dag keken we tijdens het eten nog één keer naar de prachtige zonsondergang. Een vreemd contrast: we waren op Hawaii, de volgende dag zouden we naar onze volgende accommodatie in Kona verhuizen en de Ironman kwam steeds dichterbij. Maar ineens was het helemaal niet meer vanzelfsprekend dat ik zaterdag aan de start zou staan.

Na maanden van voorbereiding was dat een flinke domper. Op dat moment konden we weinig anders doen dan de medicijnen hun werk laten doen en hopen dat ik snel zou opknappen.
Langzaam weer vooruit
Gelukkig voelde ik me de volgende dag al een stuk beter. Ik had een betere nacht gehad, de koorts was verdwenen, alleen nog lichte verhoging, het leek erop dat de medicatie zijn werk begon te doen. We moesten die dag ook verhuizen. Na een eerste week in de rustige omgeving van Keauhou verhuisden we naar een appartement aan Ali‘i Drive, midden in Kailua-Kona en op loopafstand van de pier. Daarmee kwamen we letterlijk in het hart van de Ironman-week terecht.

De overgang was behoorlijk groot. In Keauhou hadden we rustig kunnen wennen aan het eiland en de warmte. In Kona was de Ironman inmiddels overal zichtbaar. Steeds meer triatleten, supporters en vrijwilligers kwamen naar het stadje. De pier, de boulevard en de omgeving van Ali‘i Drive vormden het decor van de komende dagen.

Die eerste middag konden we wel alvast de Parade of Nations bekijken. Atleten uit allerlei landen liepen met hun nationale vlag door Kona, aangemoedigd door supporters en publiek. Een mooi evenement om de internationale sfeer van het wereldkampioenschap te proeven. Zelf hield ik nog bewust afstand. Ik wilde voorkomen dat ik andere mensen zou besmetten en besloot daarom niet mee te lopen met de parade. Ook mijn registratie voor de wedstrijd stelde ik daarom nog even uit. Het voelde wat vreemd om zo dicht bij de grote dag te zijn en toch nog zoveel mogelijk op afstand te blijven, maar op dat moment was voorzichtigheid belangrijker.

Omdat ik me de dag erna inmiddels weer een stuk beter voelde, besloten we dat het verantwoord was om mijn registratie voor alsnog af te ronden. In het Marriott was het een drukte van belang. Overal liepen triatleten en supporters en de Ironman-sfeer was inmiddels goed voelbaar. Natuurlijk bezochten we ook de Ironman Village/Expo. Die was eerlijk gezegd wat minder uitgebreid dan ik vooraf had verwacht. Veel merken kiezen er in Kona voor om niet met een traditionele stand op de Expo te staan, maar huren juist lokale horecagelegenheden of huizen af om daar evenementen voor klanten te organiseren of hun producten onder de aandacht te brengen. Daardoor speelt een deel van de commerciële Ironman-beleving zich op andere plekken in Kona af.

Ook bezochten we de My Why Wall. Daar hing mijn eigen verhaal tussen dat van alle andere deelnemers. Best bijzonder om je eigen motivatie daar terug te zien, tussen zoveel atleten die allemaal hun eigen verhaal hebben.

Samen met Daan woonde ik ook een opname van de Pro Tri News-podcast bij. Die podcast volg ik inmiddels al een paar jaar en heb ik ontelbare keren beluisterd, tijdens trainingen of onderweg in de auto naar mijn werk. Nu stonden we ineens in Kona bij een live-opname, met verschillende bekende namen uit de triatlonwereld. Erg leuk om dat eens van dichtbij mee te maken. De Ironman-gekte begon inmiddels aardig op gang te komen.

Voor mij was het ondertussen vooral belangrijk om te voelen hoe mijn lichaam zich na COVID hield. Aan het einde van de dag gingen Daan en ik nog een uurtje rustig fietsen. Dat voelde gelukkig goed. Ik was nog wel sneller buiten adem dan normaal, maar het was een eerste teken dat ik weer de goede kant opging. Dat gaf moraal, al was ik zeker nog niet helemaal de oude.
De laatste trainingen en voorbereidingen
In de laatste dagen had ik dagelijks contact met Lars. We bespraken hoe ik me voelde en hoe mijn lichaam op de COVID-infectie en het herstel reageerde. Op basis van mijn terugkoppeling stuurde Lars de laatste trainingen bij. Het was zoeken naar de juiste balans: voldoende doen om het lichaam weer wat te activeren, maar vooral geen onnodige risico's nemen zo kort voor de wedstrijd.
Op donderdag, twee dagen voor de start, stonden nog een korte zwem- en looptraining op het programma. Na de afgelopen dagen was het fijn dat ik de trainingen weer voorzichtig kon oppakken.

Samen met Daan ging ik zwemmen bij de pier, de plek waar zaterdag de wedstrijd zou beginnen. De omstandigheden waren behoorlijk anders dan de dagen ervoor. Er stond veel wind en er waren flinke golven. Het was mooi om alvast even het water te voelen en een indruk te krijgen van de omstandigheden waarin we zaterdag zouden starten.

Na het zwemmen liepen Daan en ik terug naar de accommodatie. Daarmee zat ook mijn laatste loopprikkel erop. Het voelde goed om weer wat te kunnen doen, al bleef ik voorzichtig en luisterde ik goed naar mijn lichaam. Ik was nog niet helemaal de oude, maar iedere training die goed ging, gaf weer een beetje vertrouwen richting zaterdag.

De wedstrijdbriefing stond op het programma en samen met Daan bezocht ik nog een tweede opname van Pro Tri News. Je kwam in deze dagen overal bekende triatleten tegen. De sfeer was bijzonder en de spanning nam merkbaar toe.

Op vrijdag, de dag voor de wedstrijd, moesten de laatste praktische zaken worden afgerond. Mijn fiets, de fietstas en de looptas moesten worden ingeleverd. De fiets kreeg een plek in de wisselzone op de pier en ook de tassen werden klaargezet voor de wedstrijddag. Toen ik de enorme hoeveelheid fietsen zag staan, drong het nog eens extra tot me door wat voor evenement dit eigenlijk was.


Na het inleveren van de spullen zat het belangrijkste werk erop. Er viel niets meer te veranderen. We maakten thuis pasta, keken met z'n vieren nog een film en probeerden vooral te ontspannen. De wekker zou vroeg gaan: om 04.00 uur.
Na maanden van voorbereiding, een lange reis en de onverwachte COVID-diagnose vijf dagen voor de start, was het dan eindelijk zover. Ik had de laatste trainingen kunnen doen en stond aan de vooravond van het wereldkampioenschap in Kona. Of ik helemaal fit was? Nee, zeker niet. Maar ik zou starten. En dat was na de afgelopen dagen op zichzelf al een hele prestatie.
Race day!
Na alle voorbereidingen en trainingen was het eindelijk zover. De dag waar we al die tijd naartoe hadden geleefd.
Gelukkig had ik een goede nacht gehad. Om 04.00 uur ging de wekker en stond ik vlot op. Eerst het ontbijt klaargemaakt: voornamelijk geroosterd witbrood met jam. Daarna was het tijd voor de laatste voorbereidingen. Sportvoeding klaarzetten, zwemspullen verzamelen, fietsschoenen controleren en alle andere benodigdheden nog even nalopen.
Op de achtergrond hadden we de livestream op YouTube aangezet. Daar zagen we dat het flink had geregend. Dat beloofde alvast wat voor de omstandigheden van vandaag.

Rond 05.15 uur vertrokken we richting de pier. Het was maar een wandeling van ongeveer tien minuten en wat waren we blij met onze accommodatie zo dicht bij de start. Overal liepen al atleten richting de wisselzone. De laatste spullen moesten uiterlijk om 06.10 uur worden ingeleverd.
Bij mijn fiets aangekomen, begon het werk. Banden oppompen, voeding op de fiets bevestigen en alles nog een laatste keer controleren. Het was nog donker, dus het hoofdlampje kwam goed van pas. Daarna moest ik me nog laten wegen in de medische tent.
Toen dat allemaal achter de rug was, zocht ik Lil, Daan en Mik weer op. Mijn start was pas om 07.35 uur, in de tiende wave. De professionele mannen zouden al om 06.20 uur starten.

Er hing een bijzondere sfeer rond de pier. Op de achtergrond klonken de Hawaiiaanse trommels, terwijl de eerste atleten zich klaarmaakten voor de start. We zagen de profmannen het water ingaan en de profvrouwen stonden opgesteld om aan hun eigen race te beginnen. Lil had natuurlijk extra oog voor haar favoriet Lucy Charles-Barclay.

Nog even wachten dus. Ik nam de sfeer in me op, ging nog een laatste keer naar het toilet en probeerde rustig te blijven. Daarna het startvak in.
Daar kwam ik een bekend Nederlands gezicht tegen. Even een praatje gemaakt en vervolgens ook kennisgemaakt met een andere Nederlandse triatleet die naast ons stond. Dat was prettig, want zo vloog de tijd wat sneller voorbij.
Langzaam schoven we steeds verder op richting het water. En toen ging het ineens snel. We kregen te horen dat we nog maar vier minuten hadden om naar de startlijn te zwemmen.
Bijna zover.
Vooraf had ik mezelf één ding goed ingeprent: vandaag moest ik de race ontspannen benaderen. Het belangrijkste was de finish halen. Om daar te komen, moest ik mijn intensiteit goed bewaken en mezelf voortdurend blijven verzorgen. Zeker na de COVID van de afgelopen week en met de uitdagende omstandigheden in Kona was dat belangrijker dan ooit.
Daar ging de hoorn!
Eindelijk van start.
Rustig blijven, Jeroen. Niet buiten adem raken. Zoek de ruimte en let op je slag.
Wonderwel kwam ik snel in mijn ritme. Geen stress, geen gevecht met mezelf. Er stond nog behoorlijk wat golfslag, maar gelukkig was het niet zo wild als tijdens onze zwemsessie van donderdag. Ik had er weinig last van en kon lekker doorzwemmen.
Totdat er een zwemmer achter me opdook die het nodig vond om voortdurend op mijn benen te slaan en te schoppen. Ik zag op zijn pakje een Spaanse vlag.
Kut, Manolo!
Ik moest meteen denken aan Mik en zijn imitatie van die mitrailleurachtige geluiden die rappers maken: brrrrrt, rat-tat-tat! Het idee om Manolo met mijn beenslag op het ritme van zo'n rap-ad-lib van me af te schudden, was snel geboren. Er was alleen één probleem: mijn beenslag is nooit mijn sterkste onderdeel geweest. Nog even doorgaan en ik zou eerder kramp krijgen dan dat Manolo zou afhaken. Plan dus maar snel laten varen en gewoon mijn eigen slag blijven zwemmen.
Het keerpunt kwam langzaam dichterbij. Zou ik even op mijn horloge kijken om te zien hoe lang ik bezig was? Nee, Jeroen. Tijd is nu niet belangrijk. Focus op de dingen die je wél kunt beïnvloeden. Kijk naar het mooie, heldere water, geniet van het uitzicht en blijf technisch goed zwemmen.
De langzamere groepen die eerder waren gestart, haalde ik in. Tegelijkertijd haalden snellere vrouwen, die vijf minuten na ons waren gestart, ons weer in. Dat maakte het soms wat rommelig, maar over het algemeen was er voldoende ruimte.
En toen kwam de pier weer in zicht. Heerlijk, ontspannen gezwommen. Ik nam in mijn hoofd alvast de stappen voor de wisselzone door.

Bij de beroemde trap uit het water stonden overal vrijwilligers klaar om te helpen. Even het zoute water afspoelen onder de douche, op weg naar de fiets en richting de uitgang. Het publiek stond enthousiast langs het parcours. Supergaaf om daar doorheen te lopen!

Het aantrekken van mijn fietsschoenen ging alleen niet helemaal zoals gepland. Dat kwam later wel. Eerst maar eens op gang komen.
Op naar de Queen Kaʻahumanu Highway.
De eerste lus ging door Kona, waarna we de beroemde Queen K op draaiden. Mijn hartslaglimiet en het doel dat Lars had meegegeven, waren duidelijk: mikken op ongeveer 130–135 slagen per minuut.

Na het zwemmen ligt je hartslag in het begin vaak wat hoger. Ik wilde dus niet direct conclusies trekken, maar de eerste kilometers gebruiken om te voelen hoe het lichaam reageerde.
Mijn hartslag bleef echter hoog in verhouding tot het vermogen dat ik trapte. Toch voelde het fietsen goed. Dat was een belangrijk verschil met Frankfurt eerder dit jaar, toen mijn hartslag vergelijkbaar hoog lag, maar het allemaal veel zwaarder aanvoelde, ondanks het hogere vermogen.
Ik besloot mijn gevoel de doorslag te laten geven. Bij een eerdere hete triatlon in Stein had ik iets vergelijkbaars meegemaakt en dat pakte toen goed uit. Ik bleef dus rustig trappen, hield mijn verzorging op orde en probeerde me niet gek te laten maken door de cijfers.
Het vermogen was voor mijn gevoel extreem laag, maar ik zat inmiddels al boven mijn oorspronkelijke doel qua hartslag. Harder gaan rijden leek me daarom niet verstandig. Dit was wat de dag me bracht en daar moest ik het mee doen.
Op naar het beroemde keerpunt bij Hawi!
Het eerste deel was nog wat bewolkt. Daardoor viel de warmte aanvankelijk mee, al was de luchtvochtigheid hoog. Na ongeveer een halfuur kwamen we in de volle zon terecht. Oei. Dit zou weleens een heel warme dag kunnen worden.
Ondertussen haalde ik andere atleten in en werd ik zelf ook ingehaald. Wat een fietsen reden hier rond! Bijna iedereen leek wel een prof, met prachtig materiaal en indrukwekkende fietsen.

Na een tijdje kwam de eerste professionele man me tegemoet. Het was Magnus Ditlev. Mooi om hem weer vooraan te zien rijden! Ik keek nieuwsgierig verder naar wie er achter hem aan kwamen.
Daar waren de Noren. Sommige herkende ik niet direct, maar het was duidelijk dat de toppers onderweg waren. Daarna werd het even stil aan de andere kant van de weg, totdat de professionele vrouwen eraan kwamen.
Zoals verwacht reed Taylor Knibb voorop, met onder anderen Lucy Charles-Barclay daarachter. Voor een triatlonliefhebber blijft dat toch bijzonder: zelf midden in je eigen race zitten en ondertussen de absolute wereldtop van zo dichtbij voorbij zien komen. Het was net alsof je op de eerste rij zat.
Ik had het parcours vooraf verkend tot aan de haven van Kawaihae. Het stuk daarna, richting het keerpunt bij Hawi, kende ik dus nog niet zo goed. En juist dat deel staat bekend om de stevige zijwind. Op de klim richting het keerpunt trapte ik tegen de wind in. Nog even doorbijten, want Hawi kwam steeds dichterbij.
En toen voelde ik iets wat je als fietser absoluut niet wilt voelen. Shit. Is mijn band nou zacht? Ik keek naar beneden. Ja hoor, de band stond flink leeg. Ik moest dus stoppen om bij te pompen. Bij de verzorgingspost rond het keerpunt hoopte ik een pomp te kunnen vinden, maar helaas. Gelukkig had ik mijn eigen elektrische pomp bij me. Die moest het werk doen. De bandenspanning was gezakt tot ongeveer 0,8 bar, terwijl ik naar zo'n 5,2 bar wilde. Dat kostte even tijd. Terwijl de pomp zijn werk deed, probeerde ik mezelf wat te koelen en dronk ik extra. Daarna weer op de fiets.
De afdaling terug was behoorlijk spannend. Veel zijwind en dus niet het moment om in de aerobars te blijven liggen. Ik had geen enkele behoefte om hier op mijn snufferd te gaan. Het was bovendien druk op het parcours, maar gelukkig werd er over het algemeen netjes gereden. Op de klimmetjes kwam de groep wat dichter bij elkaar, maar daar had je geen voordeel van elkaar. Terug bij Kawaihae voelde ik opnieuw dat de band zacht werd. Niet weer! Toch weer stoppen en bijpompen. Ik zag nergens sealant of een duidelijk gaatje en had weinig zin om de hele boel open te halen en een binnenband te monteren. Dus besloot ik het voorlopig bij pompen te houden en verder te rijden. Terug de Queen K op. Wat was het inmiddels warm geworden! Gelukkig ging de voeding nog goed. Ik had voldoende gedronken en mijn gels ingenomen. Zelfs met mijn hoge inname van rond de 120 gram koolhydraten per uur begon het nog niet tegen te staan. Dat was in ieder geval positief.
Ook mijn benen voelden nog redelijk goed. Mijn vermogen bleef laag in verhouding tot mijn hartslag, maar ik zat nog steeds boven het doel dat ik vooraf had meegekregen. Ik hield vast aan mijn plan: niet forceren, blijven eten en drinken en accepteren wat de dag me bracht.
De laatste 50 kilometer werden behoorlijk taai. De tegenwind maakte het zwaar en zelfs de lichte afdalingen voelden als vals plat. Ik haalde nog steeds meer mensen in dan dat ik zelf werd ingehaald en ik kreeg het vermogen ook nog iets omhoog in dielaatste fase. Maar makkelijk was het zeker niet.
Bij de laatste 20 kilometer moest ik opnieuw stoppen om de band bij te pompen. Het begon inmiddels wel vervelend te worden. Je wilt gewoon doorrijden en niet telkens tijd verliezen aan hetzelfde probleem. Uiteindelijk kwam Kona weer in zicht. Eindelijk!
Ik was vooral blij dat het fietsen er bijna op zat. De combinatie van de warmte, de tegenwind, en het gedoe met de band had er een lange en zware rit van gemaakt. Nu nog de wissel en dan de marathon. Op naar de laatste discipline.
De marathon
Met Kona weer in zicht werd het ook steeds drukker langs het parcours. Vooral het laatste stukje richting de wisselzone stond er enorm veel publiek. Dit was dé hotspot voor de toeschouwers en de sfeer was geweldig.
De dismount ging gelukkig soepel. Fiets terugzetten, de looptas pakken en op zoek naar mijn spullen. In de tas zaten mijn loopschoenen, pet, ice bandana en voeding. Nu begon het volgende avontuur: de marathon in de Hawaiiaanse hitte.
Ik hoopte vooral dat er water en ijs beschikbaar zouden zijn om mijn koelspullen te activeren. Mijn pet was gemaakt van speciaal materiaal dat een verkoelend effect geeft nadat je hem in koud water onderdompelt. De ice bandana zou ik om mijn nek dragen. Daarin zit een reservoir voor ijs, dat tussen de schouderbladen wordt gepositioneerd. Door het smelten van het ijs krijg je een continu koelend effect. Bij de wisselzone stonden wat koelboxen met water en handdoeken. Mijn pet kon ik gelukkig natmaken. IJs voor de bandana zou ik bij het eerste verzorgingsstation wel regelen. Schoenen aan en op weg voor de marathon!
Eerst maar eens voelen hoe de benen waren. Het duurt na zo'n lange fietstocht meestal een paar minuten voordat je weet of je loopbenen een beetje meewerken. Het voelde niet slecht, maar ook niet geweldig. Prima, daar moesten we het mee doen. Mentaal voelde ik me gelukkig nog behoorlijk fris. En ik keek ernaar uit om Lil, Daan en Mik weer te zien. Dat geeft toch een extra boost.

Fase 1Ali'i Drive: het publiek geeft energie
De eerste kilometers voerden over Ali'i Drive, waar we een keerpunt maakten voordat we terugliepen richting Kona. Een prachtig stuk parcours, met veel publiek en een geweldige sfeer. Vlak bij onze accommodatie, die op ongeveer een kilometer van de pier lag, zag ik Daan en Mik staan. Super om ze weer even te zien! Dat gaf meteen nieuwe energie. Lil had ik nog niet gespot, maar die zou vast ergens langs het parcours staan.
Bij de eerste verzorgingspost werd mijn bandana door een vrijwilliger gevuld met ijs. Ondertussen nam ik twee bekertjes sportdrank en een beetje gel. Ik had in totaal 300 gram koolhydraten verdeeld over twee softflasks bij me voor de marathon. Mijn oorspronkelijke hoop was om de marathon ergens rond de 3,5 uur te lopen, maar op dit moment was het vooral belangrijk om goed te blijven drinken, eten en koelen. Mijn aanpak was helder: ongeveer elke twee kilometer kwam er een verzorgingspost. Daar wilde ik bewust de tijd nemen om mijn bandana bij te vullen, te drinken en waar nodig extra te koelen. Om voldoende te kunnen drinken uit de bekertjes, moest ik bij de verzorgingspost even wandelen. Dat kost natuurlijk tijd, maar met deze warmte was voldoende vocht binnenkrijgen belangrijker dan koste wat kost blijven hardlopen.

Het werd dus een soort run-walk-marathon, waarbij iedere verzorgingspost een functioneel wandelmoment was. Niet omdat ik het lopen direct niet meer aankon, maar omdat ik mijn lichaam zo goed mogelijk wilde blijven verzorgen.
Op Ali'i Drive was dat gelukkig geen straf. Het publiek stond rijen dik en moedigde iedereen enthousiast aan. Wat een verschil met de eenzame stukken op de Queen K! De eerste kilometers waren daardoor niet alleen mooi, maar ook mentaal prettig.
Na het keerpunt liepen we terug richting het centrum van Kona. En daar kwam onze accommodatie weer in zicht. Tijd voor een volgend contactmoment met de familie. Yes, daar stond Lilian ook! Even zwaaien, elkaar zien en de aanmoedigingen in ontvangst nemen. Op zo'n moment besef je weer hoe fijn het is dat je familie hier is. Zij beleven deze dag natuurlijk ook op hun eigen manier, maar uiteindelijk zijn we hier samen naartoe gereisd.
Daarna was het tijd om Kona achter ons te laten en aan de volgende fase te beginnen.
Fase 2De Queen K: de lange weg naar het Energy Lab
Na de sfeervolle kilometers langs Ali'i Drive veranderde het karakter van de marathon behoorlijk. Via de steile Palani Road liepen we omhoog naar de Queen Ka'ahumanu Highway, de bekende Queen K.En daar begon het mentale werk pas echt. Het publiek verdween grotendeels en maakte plaats voor de uitgestrekte lavavelden, de zwarte ondergrond en de brandende zon. De warmte hing overal en leek vanaf het asfalt omhoog te komen. Het parcours was lang, glooiend en behoorlijk monotoon. Je weet dat dit erbij hoort op Kona, maar het zelf ervaren is toch iets anders.
Het was bovendien een lang stuk voordat we bij de afslag naar het Energy Lab zouden komen. Je loopt en loopt, verzorgt jezelf bij iedere post en probeert vooral niet te veel na te denken over hoeveel kilometer je nog moet. Mijn focus lag op de basis: blijven drinken, koolhydraten innemen en zoveel mogelijk koeling zoeken. Bij iedere verzorgingspost nam ik de tijd die nodig was. Mijn tempo moest daar maar ondergeschikt aan zijn.
Langzaam kwamen we dichter bij de afslag naar het Energy Lab. Dat beruchte stuk waar zoveel verhalen over rondgaan. En eenmaal daar aangekomen, wist ik in ieder geval één ding: ik was over de helft van de marathon. Maar het zwaarste gedeelte moest misschien nog komen.
Fase 3 Energy Lab, de laatste kilometers en de finish
De benen begonnen langzaam wat minder goed aan te voelen. Het werd wat meer werken en ik kreeg ook een beetje last van mijn buik. Gelukkig geen echte buikpijn, maar ik voelde wel dat er wat druk begon op te bouwen. En ik had weinig zin in een ervaring zoals Taylor Knibb, of erger nog: de Australische HYROX-atlete die in China tijdens een evenement zichzelf had ondergescheten. Dat leek me niet de manier waarop ik deze dag wilde afsluiten. Dus besloot ik een dixi op te zoeken. Vlak bij het keerpunt in het Energy Lab zag ik er eentje staan, op een paar honderd meter afstand. Op zo’n 200 meter trok ik alvast mijn trisuit naar beneden. Nog 50 meter te gaan en… kut, ik zie een triatleet die vlak voor me loopt de dixi induiken. Omschakelen, pakje weer omhoog en door naar de volgende. Die bleek gelukkig nog geen anderhalve kilometer verderop te staan. Maar je weet hoe het gaat: als je eenmaal weet dat je moet, wordt de druk niet bepaald minder. Een snelle pitstop en weer verder. Verstappen is er niets bij. Achteraf had het hele gedoe ook een voordeel. Het hield me even bezig en zorgde voor wat afleiding. Ondertussen kwam het einde van het Energy Lab in zicht. Op naar het laatste stuk.
Via de Queen K weer terug richting Kona. Nog twaalf kilometer te gaan. Ik had het nog niet echt benoemd, maar in de aanloop naar deze race was ik voortdurend bang geweest dat mijn kuit of hamstring weer zou opspelen. Dat had regelmatig door mijn hoofd gespookt. Tijdens het lopen viel het gelukkig mee hoeveel ik ermee bezig was, al bekroop me af en toe toch de gedachte: hoe lang kan ik nog doorlopen voordat een van die klachten zich aandient?
Wat was ik blij dat ik inmiddels bij kilometer 30 was en nog steeds geen vergelijkbare klachten had gehad. Tien kilometer te gaan. De finish kwam dichterbij!
Ook de sportvoeding bleef verrassend goed gaan. De gel kreeg ik nog steeds prima weg. Eigenlijk best bijzonder, want uiteindelijk is een wedstrijd als deze dé ultieme test om te ontdekken of je voedingsstrategie in de praktijk werkt. Tot nu toe was die test geslaagd.
Helaas was ik onderweg ergens een van mijn soft flasks verloren, met daarin nog ongeveer 40 gram gel. Dat was jammer, want de voorraad in mijn andere flask begon ook op te raken. Als uiterste redmiddel had ik natuurlijk nog cola of gels bij de verzorgingsposten. De Maurten-gels had ik alleen nog nooit geprobeerd. Die wilde ik dus liever pas dichter bij de finish testen, voor het geval mijn maag er anders over zou denken dan ik.
Met nog vijf kilometer te gaan besloot ik er toch maar eentje te nemen. Een wat vreemd mondgevoel, maar hij ging er prima in. Ook mijn run-walkstrategie bij de verzorgingsposten hield ik nog steeds vol. Op de rest van het parcours maakte ik geen spontane wandelpauzes, iets wat ik inmiddels bij heel veel andere atleten wel zag gebeuren. Ik bleef dus vasthouden aan mijn plan.
Gelukkig was de ergste warmte inmiddels ook wat verdwenen, nu de zon bijna onderging. Kona kwam weer in zicht en daarmee ook de toeschouwers. Dat was fijn. En toen kwam de meest verrassende support van de dag. Bij de laatste verzorgingspost hoorde ik ineens mijn naam roepen. Ik keek naar links en zag daar een breed glimlachende Jan Frodeno bij de verzorgingspost staan. Hij had mijn naam van mijn startnummer opgepikt en moedigde me aan terwijl hij andere atleten voorzag van bekertjes drinken. Hoe vet is dat?! Dat gaf me nog even een extra boost richting de finish.
Samen met de afdaling kwam er weer wat snelheid in. De laatste paar honderd meter. In de verte zag ik de finish en hoorde ik de speakers. Langs de vlaggen, steeds dichterbij… En toen schoot ik vol.

Al die spanning, alle twijfels in de aanloop, ziek worden vlak voor de race, de angst dat mijn lichaam het zou laten afweten en de uren afzien onderweg. Alles kwam er ineens uit. Het was gewoon gelukt. Ik ging finishen. Ik had deze ultieme Ironman-beproeving doorstaan. En toen hoorde ik een bekende stem: “Jerome, well done! You are an Ironman!” Hé, dat was niet Paul Kaye. Dat was verdorie good old Mike Reilly! De legendarische Ironman-stem was teruggekomen uit zijn pensioen. Wat een moment. Wat een afsluiting.

Na de finish: medaille, familie en eindelijk eten
Na de finish hoorde ik Daan roepen. Hij stond daar samen met Mik. Lil had ik helaas niet gezien. Zij bleek net vóór de finish te hebben gestaan, terwijl ik haar aan de andere kant verwachtte. Jammer, net gemist, maar gelukkig de jongens wel gezien! Ik werd direct opgevangen door een vrijwilliger die me richting de atletenzone begeleidde. Dat deden ze in twee fases: een stukje verderop werd ik weer overgenomen door een andere vrijwilliger. Ondertussen werd er goed voor me gezorgd. Ik kreeg onder andere een heerlijk ijskoude, verkoelende handdoek voor in mijn nek. Wat een service, de hele dag al!
En natuurlijk kreeg ik mijn medaille. Jeetje, wat een zwaar ding. En wat is-ie mooi! Na al die uren afzien had ik hem eindelijk om mijn nek hangen.

In de atletenzone zocht ik een plekje in het gras. Wat een sfeer hing daar! Midden in de subtropische tuin van het hotel aan de pier kon je eten halen en kreeg je drinken. Alles was goed geregeld. Ik voelde me alleen nog niet echt top, dus besloot even te gaan liggen. Een vrijwilliger kwam zelfs nog een koud colaatje brengen. Echt topverzorging.
Toch wilde ik niet te lang blijven hangen. In Frankfurt hadden Lil en de jongens destijds behoorlijk lang op me moeten wachten. Dat ging ik ze niet nog een keer aandoen. Eten kon later wel. Eerst mijn familie opzoeken.
Achter het hotel, bij het familie-trefpunt, zag ik ze staan. Een dikke knuffel en vooral genieten van het feit dat het gewoon gelukt was. Wat was ik blij dat we dit samen hadden meegemaakt. De race was natuurlijk mijn persoonlijke uitdaging, maar deze hele reis en alles eromheen was echt iets van ons samen.
We maakten een plan: eerst mijn fiets ophalen en daarna iets gaan eten. Dat ophalen bleek alleen wat langer te duren dan gedacht. Gelukkig raakte ik in de rij aan de praat met een Amerikaan die in Parijs woont en net zijn tweede Ironman-finish had gehaald. Hij heette Jesse en het was leuk om ervaringen uit te wisselen. Zo kom je op zo’n dag toch weer bijzondere mensen tegen.
Ondertussen liep het wachten richting een uur op en begon ik me steeds slechter te voelen. Ik vermoed dat ik een flinke hongerklop kreeg. Had ik toch maar wat te eten meegenomen uit de atletenzone! Er zat nog wel een reservegel in mijn fietsframe, maar die zag ik op dat moment echt niet meer zitten. Nog even doorzetten… Gelukkig kwam er eindelijk weer beweging in de rij. Na het inleveren van mijn chip en de fietscontrole sloot ik me weer aan bij Lil en de jongens. Ik moest ergens gaan zitten, want ik voelde me inmiddels echt beroerd. Lil schoot te hulp en haalde snel cola en Pringles bij de supermarkt van het hotel.
Na een kwartiertje tot twintig minuten ging het gelukkig weer wat beter. Tijd om richting onze accommodatie te gaan.
Het plan was om pizza bij Domino's te bestellen en die te laten bezorgen. Simpel, dachten we. Maar dat liep natuurlijk weer anders. De bezorging duurde veel langer dan verwacht. Telefonisch contact leverde ook niets op, dus besloten we na anderhalf uur wachten zelf maar naar Domino's te rijden.
Daar bleek dat de bezorger onze accommodatie niet had kunnen vinden en de pizza's weer had meegenomen. Contact met ons krijgen was blijkbaar ook niet gelukt. Uiteindelijk keerden we met maar liefst twee extra pizza's terug naar onze accommodatie. Na ruim twee uur wachten konden we eindelijk eten. En eerlijk is eerlijk: die pizza smaakte heerlijk!
We zetten nog een filmpje aan om een beetje bij te komen en de dag rustig te laten bezinken voordat we gingen slapen. Mijn benen waren inmiddels aardig naar de klote. Dat beloofde nog wat voor de komende dagen…
Een dag om nooit te vergeten
Al met al kijk ik terug op een enorm geslaagde dag, vol prachtige momenten, afzien, onverwachte gebeurtenissen en emoties. Het was zeker niet de race geworden waarop ik vooraf had gehoopt qua tijd, maar ik had het wel geflikt.
Ik ben ontzettend blij dat ik deze bijzondere ervaring met Lil en de jongens heb kunnen delen. We hebben samen naar dit moment toegeleefd en het uiteindelijk ook samen beleefd. Hier gaan we nog heel lang van nagenieten!
